Mourn, eat, sleep, pray, and write if you must.
Allow it to linger for a while.
But give yourself a deadline.
Brooding is a choice after all.
Sunday, February 8, 2015
"Live through this, and you won't look back..."
"When there is nothing left to burn, you have to set yourself on fire." - Stars
My Dear Fleeting Saturday
Why did you leave me so fast? I thought you'd linger some more, but you didn't. I woke up planning on how I could make the most out of your every minute. I failed miserably again. I stared into nothingness while being glued onto my bed. I shed some tears on crappy flicks. I filled my stomach with food and filled my head with air. Every movement seemed heavily spinning in time. I tried to salvage some minutes, thinking I could bring some justice to each passing moment. But you drifted fast. Yes, you drifted fast, but I shall see you soon.
Gabi
Tumingin ako sa mga
ulap. Walang masyadong mga bituwin. Bakit ngayon pa walang mga bituwin? Madaming tao noong gabing iyon. Masarap
manood ng tao. Marahil ay may kanya-kanyang pinagdadaanan. Iba-iba lamang ng
kabigatan.
Baka ilang minuto na lang kita makakasama kaya
pilit kong binago ang usapan. Nais kitang makasama sa ilang minutong natitira.
Para akong nakikipagkarera sa panahon. Nais pa kitang makilala sa ilang
minutong iyon.
Tinanong ko ang
ilang bagay ukol sayo. Paboritong kulay. Paboritong tao. Paboritong pangyayari
noong paslit ka pa lang. Matiyaga mong sinagot lahat ng tanong ko. Bawat isa.
Kahit yaong mga walang saysay. Kagyat kong nalimutan ang pakikipagtunggali ko
sa oras.
"Ang dami mong
tanong," sabi nya.
"Kasi baka
hindi na kita matanong ulit. Baka huli na to." ang sabi ko.
"Bakit ngayon
lang 'to?"
Alam ko naman ang
sagot ngunit sadyang nakapapagal
sumagot. Marahil ay nakakahapo ang magpaliwanag. Marahil ay hindi na sakop ng
mga salita ang gayong pakiramdam.
"Anong pangarap
mo?" wika ko.
"Ang makasama
ka," ang kanyang walang pag-aatubiling sagot.
Biglang dumapo ang
nakabibinging katahimikan sa sumapaw sa ingay ng paligid.
"Seryoso ka
d'yan?" sabay tingin ko sa malayo.
"Oo."
aniya.
Tumungo ako't
ibinaling ang atensyon sa sahig. Baka sakaling may ilang pangungusap ang
biglang lumitaw sa sahig. Hindi ko masabing masakit sa dibdib. O nahihirapan
akong magbitiw ng mga salita. O kung gaano kahirap magpigil ng luha. O wala
akong sagot sa iba mong tanong. O malamang ilang araw akong magmumukmok.
"Sigurado ka na
ba?" makatatlong beses nyang tinanong noong gabing iyon.
Sigurado na nga ba
ko? Maraming beses ko nang inisip ito. Sigurado nga ba ako? Handa ba ko na gawing huli ang lahat ng bagay
noong gabing iyon?
"Oo,"
sabay tungo.
Subscribe to:
Posts (Atom)